متن آهنگ گل سرخ از علی سورنا

ایستاده بود رو به امید و‌ پس پشت میرفت توی سرخی
------**##**--------
غروب رو فرو کرد تو کوله پشتی اش
------**##**--------
دستهای زوری که آلوده بود به خون خورشید
------**##**--------
روح جنگ از نفس های ما نریخت
------**##**--------
دست ها از دستهای ما نریخت
------**##**--------
ما زنده ایم تو سلول آزادی
------**##**--------
که کولیان رها ترن از مرزهای آهنین
------**##**--------
با زخم قامتش نمرد
------**##**--------
نامه اش رو دزدیدن اما پاکتش نمرد
------**##**--------
رویا تو یه غروب ساحل رهاش کرد
------**##**--------
ایستاد و باورش نمرد
------**##**--------
تو صورت مرگ نگاه با نبض های خون معنای عظیم زندگی بود با زخم های پوچی
------**##**--------
از رو خونه خراب رد شد
------**##**--------
هرگز ترس فردای موهوم رو باورش نشد
------**##**--------
بیرون از هر نوع انجماد
------**##**--------
با اشتیاق آغوش نه احتیاج
------**##**--------
واسه قدرت تو دست اجتماع
------**##**--------
واسه فهمی از شدن پایان اعتیاد
------**##**--------
این گلوله ها که مرز رو داد می زدن
------**##**--------
و سینه ما که واسه هر شکار می تپید
------**##**--------
سر کشیدیم نور رو جرم شناسی شد
------**##**--------
و مستبد که نور رو دار می زنه
------**##**--------
واسه
------**##**--------
اونجا که تلخ می شد حرکت
------**##**--------
به قد نخ می شد رفتن
------**##**--------
من فهمیدم از نو تپش های قلبم و قدرت رو دیدم وقتی هر زخم می شد حرکت
------**##**--------
نفس تو حصار بِتنه
------**##**--------
ما نخواستیم زندگیمون تو اجاره بمونه
------**##**--------
تیر زدن تو سینه هامون یادت بمونه
------**##**--------
گل سرخ فردای خونه ها ادامه خون ماست
------**##**--------

------**##**--------
انتهای هر کوره راه
------**##**--------
یه جایی توی قعر مخروبه ها
------**##**--------
یه سیل درنده اندوه ما
------**##**--------
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
------**##**--------
انتهای هر کوره راه
------**##**--------
یه جایی توی قعر مخروبه ها
------**##**--------
یه سیل درنده اندوه ما
------**##**--------
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
------**##**--------

------**##**--------
گفتم من آماده جنگم تو اندوه ترین فردا
------**##**--------
بی رنگ ترین و معشوقه ام این رنگ هان
------**##**--------
فکر میکردم به این سوال مبهم که
------**##**--------
با چی دستهای ریخته رو می شد از رو زمین برداشت
------**##**--------
گذشت تا خیزش تباهی
------**##**--------
موند تخیل و بینش نما
------**##**--------
چقدر عوض می شد
------**##**--------
مساحت زمین خونه های مرده بعد ریزش بنا
------**##**--------
خلط می شد رویا رو سینه مکان
------**##**--------
وقت سرفه ملال از تو ریه زمان
------**##**--------
جهان اندیشه هامون رو شکستن
------**##**--------
زنده موندیم تو اندیشه جهان به عشق
------**##**--------
نجاتم بده
------**##**--------
تا تو این جریان تپنده همراه شم
------**##**--------
زندگیم درد می کشید
------**##**--------
هر تلاشم به بمبست می رسید
------**##**--------
و دیدم انتهاشم
------**##**--------
من حفظم که سطر سطر شعر به قعر زد
------**##**--------
طلسم شدم به رعشه
------**##**--------
من رو نفرت یه لحظه
------**##**--------
طعم مهر هم رها نکرد
------**##**--------
و بالا تر از سرکوب مترم شکست
------**##**--------
مثل سقف خونه مون و باز
------**##**--------
تکرار باد کند کف لونه مون رو
------**##**--------
ما
------**##**--------
مرد طراوت و از فشار سرمامون قطب نما یخ زد
------**##**--------
اما دیروز رو کنار می زنه
------**##**--------
این لحظه که داره ما رو مثال می زنه
------**##**--------
یه عمر بیهودگی رو فریاد می زنه
------**##**--------
اون دستی که آفتاب رو شلاق می زنه
------**##**--------
هر سو یه قامت و هر بدن یه سازه
------**##**--------
یه آوازه سرود باد و رقص شن
------**##**--------
نگاه کن اندام کوچه ها رو
------**##**--------
که رقص رو نمی شه با گلوله ها هدف گرفت
------**##**--------

------**##**--------
انتهای هر کوره راه
------**##**--------
یه جایی توی قعر مخروبه ها
------**##**--------
یه سیل درنده اندوه ما
------**##**--------
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما
------**##**--------
انتهای هر کوره راه
------**##**--------
یه جایی توی قعر مخروبه ها
------**##**--------
یه سیل درنده اندوه ما
------**##**--------
میشه یه خیزش تپنده نذار سد رو به ما ------**##**--------