متن آهنگ بوف کور از داریوش

مینویسم از غروبم، از سقوط هفت هزار سال
------**##**--------
از افول یک تمدن، مرگ شعر، شکستن بال
------**##**--------
مینویسم از جوانی، از رگ سبز گذشته
------**##**--------

------**##**--------
از تبار کوه دماوند، از کتاب نانوشته
------**##**--------

------**##**--------
رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره
------**##**--------
مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره
------**##**--------
زیر پاهای تو هستم، تو منو زنده نگهدار
------**##**--------
از تو شعر قرن پنجم، رستم قصه رو بردار
------**##**--------
تو منو زنده نگهدار، من هویت تو هستم
------**##**--------
خاک سرخ وطنم که، از سکوت تو شکستم
------**##**--------

------**##**--------
رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره
------**##**--------
مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره
------**##**--------

------**##**--------
من صدای رنگ سرخم، یه نوشته روی دیوار
------**##**--------
حرف هر کتاب سوخته، تو منو زنده نگهدار
------**##**--------
تو منو زنده نگهدار، روی کاغذهای پاره
------**##**--------
با قلم های شکسته، توی حبس هر ستاره
------**##**--------

------**##**--------
تو منو زنده نگهدار، در شب قهر سپیده
------**##**--------
با یه آهنگ حماسی، روی آخرین قصیده
------**##**--------
تو منو زنده نگهدار، زیر استبداد و آوار
------**##**--------
تو منو زنده نگهدار، با ترانه های بیدار
------**##**--------

------**##**--------
رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره
------**##**--------
مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره
------**##**--------
رنگ این سالای آخر، رنگ نسل بوف کوره
------**##**--------
مثل خودکشی صادق، از غم مرگ غروره ------**##**--------