متن آهنگ باد پیچید تو مزرعه گندم از علی سورنا

باد پیچید تو مزرعه ی گندم
------**##**--------
پشت زمینای خونه ی پدربزرگ
------**##**--------
اینجا کویره
------**##**--------
گرم، خشک، سخت، بزرگ
------**##**--------
گفتم یادته نواختی برامون
------**##**--------
با گندما سوت سوتک ساختی برامون
------**##**--------
اومد یادم، اومد یادش و ساخت
------**##**--------
سوت سوتک رو بازم نواخت
------**##**--------
بازم نواخت
------**##**--------
بادم نواخت
------**##**--------
گندما میرقصیدن
------**##**--------
اون بازم نواخت
------**##**--------
پشت به من بود
------**##**--------
وقتی برگشت دیدم
------**##**--------
چشمهاش درخشیدن
------**##**--------
ولی بازم نواخت
------**##**--------
زندگی گاهی ورم میکنه
------**##**--------
سعی کن آروم باش و متین
------**##**--------
سقوط کن به عمق رها شو
------**##**--------
مثل نفس های عمیق
------**##**--------
رهایی فرار نیست پشت هر گره
------**##**--------
یه شیوه ی مبارزه است
------**##**--------
این رو به رو شدن یعنی لمس واقعیت
------**##**--------
و فراری از پناهگاه متنفره
------**##**--------
باد پیچید تو مزرعه ی گندم
------**##**--------
گرم شدم من همه ی سرد رو
------**##**--------
ایستادم احساس از حضوم گذشت
------**##**--------
اشک درد رو شست غروبم شکست
------**##**--------
باد پیچید تو مزرعه ی گندم
------**##**--------
آزاد شدم من همه ی درد رو
------**##**--------
مرحم گذاشت رو زخم های بازم
------**##**--------
ورودم به قعر
------**##**--------
سقوطم به زخم
------**##**--------

------**##**--------
این منم یه انسان سخت
------**##**--------
که دنبال صحنه میگرده
------**##**--------
جاری تو پهنای مرگ
------**##**--------
گرچه میترسه
------**##**--------
بدون لحظه ای وقفه
------**##**--------
به سمت آینده
------**##**--------
اون گلوله ای که میشه شلیک
------**##**--------
هرگز به اسلحه برنمیگرده
------**##**--------

------**##**--------
در انتهای هر زمستان که
------**##**--------
دست ها و ساقه ها غروب میکند
------**##**--------
آخرین انار دنیا به روی سنگ فرشی
------**##**--------
از جنس خون غروب میکند
------**##**--------
در انتهای این تباهی
------**##**--------
انتهای این هوای بد
------**##**--------
انتهای کوچه های یأس
------**##**--------
بن بست ها غروب میکند
------**##**--------
در انتهای تن، جان غروب میکند
------**##**--------
در انتهای شب، جهان غروب میکند
------**##**--------
در انتهای فقر، نان غروب میکند
------**##**--------
و در انتهای آخرین رعد و آخرین ستاره
------**##**--------
آسمان غروب میکند
------**##**--------
و باران غروب میکند
------**##**--------
سواران غروب میکند
------**##**--------
نامداران غروب میکند
------**##**--------
تیرهای چوبی از روی شونه های بردگان
------**##**--------
غروب میکند
------**##**--------
در این سراسر غرق تباهی آفتاب و آفتاب گردان
------**##**--------
و مزرعه های سرگردان غروب میکند
------**##**--------
اینجا که فواره ها جعل آبند
------**##**--------
آبشاران غروب میکند
------**##**--------
مثل تو که آخرین بند سرخ قامتت
------**##**--------
از میون دست های خالی ما
------**##**--------
به روی بومی از خیابان غروب میکند
------**##**--------
خیابان غروب میکند
------**##**--------

------**##**--------
این منم یه انسان سخت
------**##**--------
که دنبال صحنه میگرده
------**##**--------
جاری تو پهنای مرگ
------**##**--------
گرچه میترسه
------**##**--------
بدون لحظه ای وقفه
------**##**--------
به سمت آینده
------**##**--------
اون گلوله ای که میشه شلیک
------**##**--------
هرگز به اسلحه برنمیگرده ------**##**--------